Luigi Tecce

Een van de kleurrijkste figuren in de Italiaanse wijnwereld, staat Luigi bekend om zijn vurige betogen over wijncultuur, opgeluisterd met citaten uit Homerus’ Odyssee en andere literaire klassiekers.

Niet voorbestemd om wijnmaker te worden, werkte hij na zijn studies filosofie als parlementair medewerker in Rome. Eind jaren negentig stierf zijn vader en erfde hij diens masseria — een typisch Zuid-Italiaanse boerderij met olijfbomen, geiten, schapen, koeien en enkele rijen druivelaars. Het markeerde Luigi’s nostos, de terugkeer naar zijn geboortedorp: van de ene dag koffie drinkend in de salons van de hoofdstad, op de andere mest scheppend in een stal.

Aanvankelijk maakte hij wijn voor eigen gebruik en voor vrienden, die hem bedolven onder complimenten. Niet zeker of het aan de inhoud lag dan wel aan zijn vrijgevigheid, nam hij de proef op de som en vroeg tien euro per fles. Hij was in een mum van tijd uitverkocht.

Vandaag beheert Luigi vijf hectare aan Aglianico, verspreid over enkele percelen tussen Paternopoli en Castelfranci in de ruige, bergachtige Taurasi. De bodems zijn hier een mozaïek van klei en kalksteen, verrijkt met as en puimsteen van oude uitbarstingen van de Vesuvius, wat de wijnen hun kenmerkende onstuimige energie geeft.

In de wijngaarden werkt Luigi met de hand volgens traditionele boerenlogica en snoeit hij nog volgens de eeuwenoude raggiera Avellinese, waarbij de wijnstok als een kleine boom opgroeit en de scheuten alle kanten op uitwaaieren.

De druiven worden geoogst in verschillende stadia, zodat zowel de frisheid van een vroege pluk als de aromatische diepgang van een late oogst hun weg vinden naar de wijn.

In zijn bescheiden wijnatelier werkt Luigi op gevoel en zonder vast recept, met wilde vergistingen en rijping in een mix van grote en kleinere houten vaten. De verschillende percelen worden apart gebotteld, maar het hele gamma deelt een indrukwekkend verouderingsvermogen dat zelden wordt geassocieerd met Zuid-Italië. 

Verre van gepolijst, zijn Luigi’s wijnen niet voor hartlijders. Ze zijn weelderig getextureerd en hebben iets wilds, beklijvends en haast archaïsch, alsof ze rechtstreeks uit de amforen komen die in de Odyssee worden beschreven.