Erich Weber en zijn zoon Johannes beheren dertien hectare in het Konzer Tälchen, een oude arm van de Oermoezel die parallel loopt aan de Saar tussen Konz en Wiltingen.
De hellingen kijken overwegend op het zuiden en de grijze leisteen stapelt de warmte op, waardoor het hier overdag bijna mediterraan kan aanvoelen. Maar er stroomt geen rivier door het dal die de temperatuur buffert, en met de beruchte kille oostenwind die in de Saar heerst, koelt het ’s nachts stevig af. Voorjaarsvorst kan hier flink huishouden.
De Webers noemen zichzelf het liefst Winzer — wijnboer, geen wijnmaker. Hun verweerde, gebruinde gezichten verklappen hoeveel tijd ze in de wijngaarden doorbrengen. Daar werken ze onvermoeibaar met de hand, in enkele van de mooiste percelen van de vallei, beplant met oude stokken waarvan een kleine helft ongeënt.
Naast Herrenberg, Sonnenberg, Euchariusberg en het diabaasrijke Altenberg bewerken ze sinds enkele jaren ook twee kleine blokken in Bockstein, een indrukwekkend steile wijngaard verderop langs de Saar.
Binnenwandelen in de Weinkeller voelt als terugreizen in de tijd. Hier is zelfs geen enkele stalen cuve te bekennen. De trossen gaan in hun geheel de pers in, waarna het sap enkel op zwaartekracht naar oude Moselfuder van lokale eik loopt. Na enkele maanden rust wordt elke wijn rechtstreeks van één vat gebotteld, met de naam van dat vat naast het predikaat.
Het is een manier van wijnmaken die niets verhult, en met hun rauwe Saar-Säuren zijn deze wijnen niets voor hartlijders. Zelf krijgen we geen genoeg van die oppeppende kick, en van de delicate aromatische nuances die daarachter schuilgaan.